Hoe mijn eerste vlucht als KLM-stewardess eindigde op de voorpagina van De Telegraaf

Vandaag , zaterdag 6 juni 1998 is het precies 28 jaar geleden. Wow!

Toen begon ik aan mijn allereerste vlucht ‘los’ als KLM-stewardess. Een vlucht die ik nooit meer zal vergeten. Niet alleen omdat het mijn eerste keer naar Afrika was, maar omdat er die dag zoveel gebeurde dat het achteraf bijna onwerkelijk lijkt.

Mijn eerste dag als KLM-stewardess op Schiphol

Het begon al op Schiphol. Ik had een belletje gekregen om iets eerder aanwezig te zijn bij het bemanningscentrum. Omdat het mijn eerste vlucht was, dacht ik daar verder niet over na. Natuurlijk moest je als nieuweling misschien wat eerder komen. Dat leek me heel logisch.

In die tijd zag Schiphol er nog heel anders uit. Het oude bemanningscentrum was een levendige plek waar inkomende en uitgaande crews elkaar ontmoetten. Overal liepen piloten en cabine crew rond. Zelfs na een lange vlucht bleef je hangen. En er werd zelfs nog gerookt! Anyway het was er heel gezellig. Als je daar binnenkwam, werd je gezien.

Ik was als verlegen meisje behoorlijk zenuwachtig. Mijn eerste vlucht los. Mijn eerste keer naar Afrika. Wat ik niet wist, was dat er een verrassing op mij stond te wachten.

Hoe ik stewardess nummer 7000 werd

Toen ik het bemanningscentrum binnenliep, werd ik verwelkomd met een taart, een wereldbol en een fotograaf van De Telegraaf. En kreeg ook nog een waardebon.

Tot mijn grote verbazing kreeg ik te horen dat ik stewardess nummer 7000 was. Hoeveel zullen het er nu zijn?

Terwijl ik vooral bezig was met de vraag of ik alles wel goed zou doen tijdens mijn eerste vlucht, bleek ik ineens nieuws te zijn. Er werden foto's gemaakt en voor ik het wist stond ik midden in een klein feestje waar ik niets van had zien aankomen. Het voelde allemaal een beetje onwerkelijk. Sta je daar ook tussen allemaal nieuwe mensen. En al die ogen op je gericht. Niet te doen.

Na de foto's en alle aandacht was het tijd om te gaan briefen en eindelijk aan boord te gaan.

Mijn eerste vlucht naar Nairobi met een Boeing 767

Mijn eerste echte bestemming als KLM-stewardess was Nairobi.

Alleen dat vond ik al bijzonder. Voor het eerst naar exotisch Afrika, zo ver van huis en voor het eerst als echte stewardess werken aan boord van een vliegtuig. We vlogen met een Boeing 767, destijds een vertrouwd toestel binnen de KLM-vloot. Good all times!

Ik herinner me vooral de spanning. Zou ik alles onthouden? Zou ik geen fouten maken? Zou ik het werk onder de knie krijgen? Ik had geen idee dat deze vlucht nog veel memorabeler zou worden dan ik op dat moment kon vermoeden.

Mijn eerste keer over de evenaar

Tijdens deze vlucht zou ik voor het eerst de evenaar oversteken. Dat was op zichzelf al bijzonder, maar wat ik toen nog niet wist, was dat daar een traditie aan verbonden was. In een heel ver verleden werden dit soort rituelen veel vaker uitgevoerd dan toen. Juist daarom voel ik me achteraf bevoorrecht dat ik dit nog heb mogen meemaken. Eerlijk gezegd dacht ik destijds dat iedere stewardess die voor het eerst de evenaar overstak zo'n ceremonie kreeg. Pas jaren later ontdekte ik dat dat helemaal niet vanzelfsprekend was.

De traditionele Neptunusdoop aan boord van een KLM-vlucht

Op een gegeven moment verschenen collega's met vuilniszakken. Voor ik goed en wel wist wat er gebeurde, werd ik daarin gehuld om mijn uniform enigszins te beschermen. Daarna werd ik op een maaltijdtrolley gezet.

Vervolgens verscheen de gezagvoerder, verkleed als Neptunus. Met een grote witte wattenbaard en volledig in zijn rol. Herman heette hij. De cabineverlichting ging uit. Collega's stonden met zaklampen klaar. En toen begon de ceremonie. Twee flessen champagne werden over mij heen gegoten. Niet een beetje. Gewoon twee complete flessen! Kun je nu echt niet meer bedenken. Deze verspilling! Ha ha

Daarna werd ik op de trolley door de cabine gereden terwijl collega's met zaklampen schenen, de captain liep voor me uit en de passagiers applaudisseerden. En dat allemaal in een donkere cabine. Kun je je voorstellen?

Ik weet nog hoe bijzonder dat voelde. Misschien ook een beetje ongemakkelijk, maar vooral ontzettend leuk. Het hele vliegtuig leefde mee. Midden boven Afrika werd mijn eerste oversteek van de evenaar op een manier gevierd die ik nooit meer zal vergeten.

Jammer dat er toen nog geen smartphones waren en Social Media. Want dit was een specatacle! Dat zie je niet meer zo snel.

De pijnlijke herinnering die ik aan de Neptunusdoop overhield

En alsof dat nog niet genoeg was, hield ik er zelfs een tastbare en vooral koude herinnering aan over.

De champagneflessen kwamen iets minder subtiel neer dan de bedoeling was. Het was echt ijskoud. De volgende dag had ik een pijnlijke plek op mijn hoofd. Achteraf kon ik er natuurlijk hartelijk om lachen, maar op dat moment was het een klein souvenir van mijn Neptunusdoop. Iets met ontgroening.

Jezelf zien op de voorpagina van de krant

Ik wist natuurlijk dat ik in de zaterdagkrant zou komen te staan, maar dat maakte het moment niet minder bijzonder.

Tijdens de terugvlucht hadden we nog een krantentrolley aan de gate. Mijn collega John trok me enthousiast aan mijn hand mee.

"Kom, we gaan kijken!" Daar lag hij dan. De zaterdageditie van De Telegraaf. Met mijn foto op de voorpagina.

Ik weet nog hoe leuk dat moment was. Niet alleen omdat ik mezelf in de krant zag staan, maar vooral omdat alles ineens echt werd. Nog geen dag eerder had ik zenuwachtig in het bemanningscentrum gestaan voor mijn eerste vlucht. Nu keek ik vanaf de voorpagina van een landelijke krant terug naar mezelf.

Bijzonder was het.

Passagiers die je herkennen tijdens de service

Het leukste moest eigenlijk nog komen.

Tijdens de service zaten passagiers de krant te lezen en begonnen sommigen mij te herkennen van de foto. Dat was natuurlijk ontzettend grappig. Ineens stond ik koffie en thee uit te schenken aan mensen die net hadden ontdekt dat de stewardess voor hen dezelfde was als het meisje op de voorpagina. Als jonge stewardess vond ik dat best een beetje gênant en werd wel erg verlegen van al die aandacht.

Bij thuiskomst kreeg ik ontzettend veel leuke reacties van familie, vrienden en collega's. Veel mensen hadden de krant gezien.

Hoe trots mijn moeder was

Wat me misschien nog wel het meest is bijgebleven, is hoe trots mijn moeder was.

Nog voordat ik thuiskwam, had ze zelf een exemplaar van De Telegraaf gekocht bij de Bruna. Vol trots vertelde ze aan iedereen die het maar wilde horen dat de stewardess op de voorpagina haar dochter was.

Als ik daar nu aan terugdenk, maakt me dat misschien nog wel blijer dan de voorpagina zelf.

De foto die jarenlang op het KLM-hoofdkantoor hing

Jaren later ontdekte ik nog iets bijzonders.

De originele foto had jarenlang op het hoofdkantoor van KLM gehangen. Dat wist ik helemaal niet. Op een dag vond ik een afdruk van die foto in mijn postvakje op Schiphol. Nummer 9320, dat nummer vergeet ik nooit meer gek genoeg. Die persoonlijke postvakjes had je toen nog. Er zat een briefje bij waarop stond dat de foto jarenlang een plek had gehad op het hoofdkantoor. Ik weet nog hoe verrast ik was.

Bijna ongemerkt was die ene bijzondere dag een klein stukje KLM-geschiedenis geworden.

Een herinnering die na 28 jaar nog altijd een glimlach oproept

Als ik nu terugkijk, zie ik niet alleen de voorpagina, de Neptunusdoop of de champagne. Ik zie vooral de mensen. Mijn collega John die me meesleurde naar de krantentrolley. De passagiers die me herkenden tijdens de service. Mijn moeder die trots met de krant onder haar arm bij de Bruna vandaan kwam. En dat briefje jaren later in mijn postvakje. Dat zijn de herinneringen die zijn gebleven.

En precies daarom blijft die eerste vlucht naar Nairobi, 28 jaar later, nog altijd één van de mooiste herinneringen uit mijn tijd als KLM-stewardess. Sweet memories.

Tijdens mijn jaren bij KLM heb ik een hele verzameling bijzondere herinneringen opgebouwd. Van verre bestemmingen en bijzondere ontmoetingen tot momenten zoals deze.

Laat gerust weten of jullie het leuk vinden als ik vaker verhalen uit mijn tijd als stewardess deel. En wie weet, herinnert iemand zich de Boeing 767 of de krantentrolley aan boord nog. ✈️

Liefs Marjan x